แม้เธอจะหวั่นไหว...ฉันก็ขอหวั่นใจไปกับเธอ

  แค่เพียงครั้งที่ใจเผลอ...ฉันก็ไม่อยากให้เธอต้องเดียวดาย

                ...ขอฉันยืนตรงนี้ได้หรือเปล่า...

    ฉันจะช่วยเป็นสายลมแผ่วเบา...ที่ไร้ความหมาย

               ฉันจะอยู่เพื่อรับฟัง...ให้เธอได้ระบาย

                      จนกว่านำตาจะเหือดหาย

                 และความเศร้าจะย่างกลายจากเธอ

             ...ขอฉันยืนตรงนี้ได้หรือเปล่า...

      แค่ชั่วครั้งชั่วคราว...พอที่คนปวดร้าวเลิกพร่ำเพ้อ

     จะรับฟังฉันได้ไหม...หากฉันมีคำปลอบใจมาให้เธอ

 เมื่อใดที่ความช้ำเหม่อ...มันไม่มาให้เธอเจอะเจอฉันก็พอใจ

           ...แล้วฉันจะกลับไปยืนตรงที่เก่า...

   ตรงที่ไม่มีคำว่าเรา...มีแค่ความว่างเปล่าชิดใกล้

    แต่ฉันจะขอกลับมา...ในวันที่เธออ่อนล้าไม่เหลือใคร

          กลับมาอยู่เป็นเพื่อนใจ...จนกว่าเธอยิ้มได้

                     ฉันก็จะยอมจากไปโดยดี